بازتاب– چین بار دیگر مرزهای سرعت و فناوری را جابهجا کرده است. پژوهشگران «دانشگاه ملی فناوری دفاعی چین» (NUDT) موفق شدهاند یک وسیلهی یکتنی را تنها در کمتر از دو ثانیه از حالت سکون به سرعت ۷۰۰ کیلومتر بر ساعت برسانند و سپس در مسیری حدود ۴۰۰ متر آن را بهطور کامل متوقف کنند؛ رکوردی که سریعترین شتابگیری ثبتشده در تاریخ سامانههای مگلو با آهنرباهای ابررسانا به شمار میرود.
این آزمایش بیش از آنکه صرفاً یک نمایش سرعت باشد، تصویری واضح از مسیر آیندهی حملونقل فوقسریع و شکاف فزایندهی فناوری میان چین و غرب ارائه میدهد. ویدئوی منتشرشده از این آزمایش چیزی جز یک لکهی محو نیست؛ حرکتی برقآسا که صدایش بیشتر به عبور یک جنگنده در ارتفاع پایین شباهت دارد تا یک وسیلهی زمینی.
البته این شتاب سرسامآور برای حمل مسافر طراحی نشده است. نیروی واردشده به وسیله به حدود ۱۰ جی میرسد؛ عددی که حتی برای خلبانان حرفهای جنگنده هم میتواند مرز بیهوشی باشد. با این حال، نکتهی جالب اینجاست که ترمزگیری، با وجود شدت بالا، حدود ۵ جی است. نتیجه؟ فناوریای که فعلاً بیشتر شبیه آزمایشگاه آینده است تا یک قطار شهری، اما پیام آن کاملاً روشن است.
هدف بعدی: ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت
محققان NUDT اعلام کردهاند که این پایان راه نیست. هدف نهایی آنها دستیابی به سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت است؛ سرعتی که حتی از سرعت پرواز کروز بسیاری از هواپیماهای مسافربری نیز فراتر میرود. چنین عددی میتواند تعریف سفرهای بینشهری را بهطور کامل تغییر دهد.
این سامانه از آهنرباهای ابررسانای دمای بالا استفاده میکند. اگرچه نام آن گمراهکننده است، اما همچنان نیازمند سرمای شدید نیتروژن مایع با دمای منفی ۱۹۶ درجه سانتیگراد است؛ با این تفاوت که در مقایسه با ابررساناهای قدیمی که به هلیوم مایع و دمای بسیار پایینتری نیاز داشتند، کارآمدتر و عملیتر محسوب میشود.
فراتر از قطار: از موشک تا شبیهسازی پرواز
به گزارش رسانههای چینی، این فناوری تنها به حملونقل ریلی محدود نمیشود. یکی از کاربردهای بالقوهی آن، کمک به پرتاب موشکها از طریق شتابدهی اولیه است؛ رویکردی مشابه پروژه SpinLaunch که میتواند هزینهی دستیابی به مدار را کاهش دهد. همچنین از این سامانه میتوان برای شبیهسازی شرایط پروازهای فوقسریع و آزمایش تجهیزات پیشرفته استفاده کرد.
در این میان، مقایسه با غرب اجتنابناپذیر است. ایالات متحده سالهاست از سامانهی پرتاب الکترومغناطیسی هواپیما (EMALS) در ناوهای هواپیمابر خود استفاده میکند؛ فناوریای که جایگزین منجنیقهای بخار شده و در دمای محیط کار میکند. هرچند EMALS به پیچیدگی نمونهی ابررسانای چین نیست، اما کاربردی و مقرونبهصرفهتر طراحی شده است. چین نیز بهتازگی نخستین ناو هواپیمابر مجهز به این سامانه، «فوجیان»، را رونمایی کرده است.
چین میسازد، دیگران بحث میکنند
در حالی که پروژههای پیشرفتهای مانند SCMaglev ژاپن با وجود رکوردهای جهانی، دهههاست درگیر مخالفتهای محلی، نگرانیهای زیستمحیطی و هزینههای بالا هستند، چین مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. نتیجهی این رویکرد، تنها خط مگلو پرسرعت عملیاتی جهان است: مگلو شانگهای که مسیر ۳۰ کیلومتری فرودگاه پودونگ تا شهر را در کمتر از ۸ دقیقه طی میکند.
اگر فناوری جدید مگلو چین به مرحلهی بهرهبرداری عمومی برسد، سفر شانگهای تا پکن که امروز حدود ۱۴ ساعت با خودرو زمان میبرد، میتواند بهطور نظری به حدود دو ساعت کاهش یابد؛ تغییری که نهتنها حملونقل، بلکه اقتصاد، سبک زندگی و حتی جغرافیای شهری را دگرگون خواهد کرد.
در نهایت، آزمایش اخیر چین فقط یک رکورد فنی نیست؛ بلکه هشداری است برای کشورهایی که میان نوآوری و احتیاط، دومی را انتخاب کردهاند. در دنیایی که چین با شعار نانوشتهی «اول بساز، بعد سؤال بپرس» پیش میرود، شاید بزرگترین ریسک، ریسک نکردن باشد.
منبع newatlas
